Friday, July 13, 2012

Tricky notes



so SAD


It’s been 6 months since...

I touched you…

Watched you so close….

And hold you so tight…




Now that you are gone UNEXPECTEDLY, so many words left unspoken. I’m sorry if I let you go. If only I have that super powers to bring you back and start a new relationship together. But IT WON’T HAPPEN AGAIN. NEVER! =’(   I thought about everyday over the years, wondering how you were doing, but I don’t know if you would remember me. Thank you for everything. Thank you so much!  I am truly one of the luckiest people to have known you. You made my life a little bit brighter . . . I miss you tons! I will never forget you and our happy moments together. Now it’s time to let you go… Now it’s time to kiss away the tears goodbye. Goodbye my cell phone. =P



Ang haba ng intro noh?. HAHAHAHA. Ka–Oahan lang yan! (WAG MANIWALA) Actually, 2 months na akong walang cell phone. Sa 1st month… ang hirap. Chos. Hindi naman talaga mamahalin ang cp ko. PERO, wala na akong contact sa ibang friends ko na hindi ko masyadong nakaka-usap at nawala kasi yun sa kasagsagan ng OJT namin and kailangan naming I-contact ang client namin. Ang hirap kaya! Tapos nakikitext ka lang. Minsan nga nahihiya na ako. Pero kasalanan ko rin naman kung bakit nawala CP ko. (SHUNGA!)  kahit papaano SAYANG din yawn! Miss ko na rin yung kakulitan ko. Ngayon, unti-unti ko ng nakikita ang bright side. Ngayon ko narealize or na-aapreciate YUNG MGA TAONG GUSTO AKONG MAKILALA. Kasi… dati… everyday akong nagpapaload. As in! Kasi Masaya akong nagtetext-text, kahit minsan hindi ko kilala ang katext ko. Kahit busy ako, palagi ko talagang hawak ang cp ko. Wala lang. boring kasi ang life eh.  Hehehe. Nung nawala ang cp ko, hindi ako pinagalitan ng parents ko ng bongang-bongga. Siguro dahil palagi akong humihingi sa kanila ng load at mejo masaya sila kahit papaano. Hehehe. MAS nagagawa ko na ring magstudy every night at nagagawa ang mga assignments ko ng maaga. Ngayon, may bagong cp na ako. (ansaya!) Natuto na ako sa mga kasalanan ko at hindi ko na hahayaang mawala pa ito ulit. 

2 comments: